13 Jun, 11:15, 287 x viewed

Hij kijkt om zich heen. In de wijde omtrek is niemand te zien. De lucht is grijs en de wereld ligt uitgeput en zwartgeblakerd aan zijn voeten. Hier en daar kringelt rook op uit dikke lagen as. Alle kleur is verdwenen, vervangen door een zwarte wereld van verval, een chaos waarin grauwheid de boventoon voert.

Hij kijkt naar zijn handen. Ze zijn bedekt door grijs stof. De mouwen van zijn jas worden gesierd door zwarte vegen en roetdeeltjes. Stof prikt in zijn ogen. Zijn lippen zijn droog. Hij zit op een hoge stapel verbrande resten, te kijken naar de puinhopen van zijn leven. De gammele ijzeren stoel wankelt als hij beweegt en dreigt hem naar beneden te sleuren, in een diepte die onvermijdelijk zal leiden tot het einde. Er gaat een rilling door hem heen. Is dit het einde? Is alle hoop vervlogen?

In zijn armen koestert hij zijn grote liefde, zij, aan wie hij zijn ziel gegeven heeft, zij die zijn leven bepaalt. Hij kijkt haar aan en blaast voorzichtig as en roet weg. Voor haar wil hij door het vuur gaan, haar lot ligt in zijn handen, zij is alles wat hij heeft. Hij klemt haar in zijn armen en kijkt naar de chaos. In gedachten hoort hij haar stem. Als hij zijn ogen sluit, ziet hij de rozen weer bloeien. Ze banen zich een weg door de grijze massa, kleine groene blaadjes springen op en slingeren over de kale grond. Aan ranke takken ontspringen talloze bloemen.

Hij zou zo graag nog één keer in zijn leven een wereld in kleur zien, nog één keer zijn geliefde horen zingen. Met een vertederde blik kijkt hij naar haar. Ze ligt levenloos in zijn armen. Er lijkt wat bruin te schemeren achter het grijze stof, of vergist hij zich? Hij aait haar zacht met zijn wijsvinger. Zijn hart springt op. Hij hoort het wel. Ze is er nog, het leven is niet volledig weggevloeid. Haar stem is zwak, maar onmiskenbaar.

Het vale licht verdwijnt langzaam. De wind steekt op. Dikke wolken pakken zich boven zijn hoofd samen. De hemel lijkt hem met een angstaanjagend wolkendek te willen toedekken. Hij kan de donkergrijze wolken met de zwarte koppen bijna aanraken. Hij duikt in elkaar, beschermt haar met zijn lichaam. Haar stem klinkt heel zacht als hij haar aanraakt. Hij is bereid tot het uiterste te vechten, voor haar wil hij zijn leven geven. Zonder haar is er niets meer.

Grote verlossende regendruppels vallen uit de hemel, regen die koelte brengt en het leven weer op laat vlammen. De aarde sist. Hij voelt de hitte op zijn gezicht. Hij staat voorzichtig op. Met zijn hoofd in zijn nek en met open mond vangt hij de regendruppels op. Hij likt het stof van zijn lippen en proeft het leven. Zijn hart klopt in zijn keel en hij springt op. Hij wankelt en valt enkele meters naar beneden.

Zijn jas en broek blijven haken aan verbrande resten en scheuren. Zijn hand bloedt. Hij schrikt van de rode kleur. Druppels bloed vallen op haar die hij lief heeft. Hij veegt het weg. Weer hoort hij haar stem. Hij gaat zitten en tilt haar op. Ze buigt enigszins mee. Hij kust haar als wil hij haar leven in blazen. Met zijn vingers beroert hij zacht haar flanken. Onder zijn handen komt ze tot leven, zachtjes vloeien de klanken door het stille land.

Het regent nog steeds, maar boven zijn hoofd breekt de lucht open en verschijnt een gloeiende zon. De wind neemt af. Overal schieten groene stelen de grond uit. Bloemen kringelen zich om zijn voeten. Hij gaat rechtop zitten en plaatst haar tussen zijn knieën. Ze is als was in zijn handen en buigt gewillig met zijn wensen mee. Zijn armen en benen trillen als hij haar aanraakt. Hoge klanken vinden een weg door het land, bloemen en takken reiken naar de hemel. Hij speelt het lied van de eeuwige liefde. Het lied van zijn leven. Het lied van de hoop. Een warme gloed stroomt door zijn lichaam. Een glimlach krult zijn mondhoeken.

© Silver

Met dank aan jou voor de inspiratie.